بایگانی برچسب: s

مصرف اخلاق و ادب در سیاست ایرانی؛ فقط لحن احمدی نژاد بد است؟

وقتی احمدی‌نژاد با ادبیات ساده و خاص خودش ـ که گاهی اوقات نامتناسب با مقام ریاست جمهوری هم هست ـ کسانی را می‌نوازد یا به چرندیات و توهمات بعضی‌ها پاسخ می‌دهد از خیلی جا‌ها صداهای مدعی دین و اخلاق و مقدسات در می‌آید که حرفهای احمدی‌نژاد توهین آمیز بوده یا لحن‌اش ایراد اخلاقی داشته و از این حرفهای زرد و نارنجی که الی ماشاء الله در رسانه‌ها تولید می‌شود. اما این رفتاری نیست که اخلاقگرایان در مورد هر کسی که لحن و ادبیات نامناسبی استفاده می‌کند روا بدارند، انگ «توهین آمیز» فقط سلاحی است که آن‌ها برای ترور احمدی‌نژاد و احمدی نژادی‌ها (و کسانی که فکر می‌کنند احمدی نژادی هستند) استفاده می‌کنند.

قبلا نوشته‌ام که اگر کسی از حرفی خوشش نیامد نمی‌تواند فوری بگوید «توهین آمیز» است، چون معنای توهین (مخصوصا وقتی که از مسئولیت حقوقی سخن می‌گوییم) خیلی مشخص و ضیق است. به همین سیاق هم وقتی کسی از جریان یا افکار عده‌ای خوشش نیامد نمی‌تواند فورا بگوید این‌ها «انحرافی» هستند، چون هم «انگ زدن» و «تهمت بستن» کار درستی نیست، و هم معنای انحراف مشخص است و به دعوای قدرت بستگی ندارد. (تمام کسانی که بر خلاف اصل «و لایجرمنکم» خزعبل «جریان انحرافی» را استفاده کرده‌اند و در بردن آبرو و به دردسر انداختن دیگران شریک بوده‌اند قطعا نمی‌دانند که به چه حدی مجرم و مسئول هستند).

دوستانی که با نوشته‌های بنده آشنا هستند خوب می‌دانند که بنده به هیچ وجه با لحن صریح و تند و گزنده مشکلی ندارم، و حتی آن را در دنیای سیاست ـ مخصوصا سیاست کثیف و اخلاقگرای ایرانی ـ لازم می‌دانم. اما کسانی که با روکش اخلاق، نمایش ادب و ارزش می‌دهند و می‌خواهند القا کنند که ـ ارواح عمه‌شان ـ خیلی مبادی آداب هستند، هم خودشان در برابر مخالف لحن بدتری را استفاده می‌کنند و متوسل به توهین و تهمت می‌شوند، و هم وقتی از محبوبینشان گلواژه‌هایی ساطع می‌شود صدایی ازشان در نمی‌آید! این رفتار متناقض و آمیخته به تبعیض یکی از موارد جالب مصرف کردن اخلاق و هزینه شدن آداب در دعوای قدرت و سلیقه است.

به عینه مشخص شده که اخلاقگرایان جانماز آب کش «فقط» در مقابل لحن احمدی‌نژاد و احمدی نژادی‌ها موضع دارند و به بزرگ زادگان و الفاظ مشهورشان نه تنها حمله نمی‌کنند، که حتی موضع منفی هم در برابرشان ندارند. آن‌ها به روی خودشان هم نمی‌آورند که اگر واقعا لحن نامناسب محکوم است، کسی که الفاظی مثل «شاسی و ماسی» و «لات بازی» و «دریده گویی» و «لگد پرانی» و «گازگرفتن» و «باسکول» و «تره بار» و… را استفاده می‌کند و هر جا که به تریج قبایش بر می‌خورد به دیگران انگ و کنایه می‌چسباند، اسم رویشان می‌گذارد، و هر انتقادی را «تخریب» و «شبنامه» و مستحق برخورد می‌داند، بیش از همه در معرض اتهام است.

نمایش دهندگان اخلاق همان‌هایی هستند که مخالفشان را به سادگی «کرکس فتنه» خطاب می‌کنند اما اگر کسی واقعیت متناقض و حرکات مفتضحشان را به‌شان یادآوری کند بلافاصله پای مقدسات و آیه و حدیث را در نفی بداخلاقی و بدزبانی و پرهیز از اختلاف (!) وسط می‌کشند. اگر «کوچک‌زاده» با ادبیات «سر بالا» جواب خبرنگار ضدانقلاب را بدهد یقه پاره می‌کنند که فلانی توهین آمیز حرف زده اما اگر امثال مطهری و کواکبیان مجلس را با ملک طلق خودشان اشتباه بگیرند مطلقا صدایی ازشان شنیده نمی‌شود. به هر حال، ادبیات بعضی و بعضی ادبیات‌ها ممکن است نامناسب باشند، اما بد‌تر از آن؛ تناقض، اخلاق فروشی و ترور دیگران با «انگ توهین» است.