بایگانی برچسب: s

از شر قارچ‌های پرونده ساز به کجا پناه ببریم؟

بعضی سایت‌های قارچی روش پرونده ساختن را خیلی خوب یاد گرفته‌اند: «تخریب گسترده»، «طیف افراطی مدعی بصیرت»، «حمله به علی مطهری»، «یکی از سرحلقه‌های وبلاگ نویسان حامی احمدی‌نژاد»، «حمله به نظرات رهبر انقلاب»، «جریان مدعی بصیرت»، «حمله به شهید مطهری»، «نویسنده مدعی بصیرت» و…، این ادبیات زیبا اما تکراری، متعلق به کدام سایت قارچی است؟ چند دروغ و تهمت از همین عبارات کوتاه می‌توان استخراج کرد؟ چه کسانی بیشتر از دیگران شعار اخلاق می‌دهند؟ و چه کسانی بیشتر دنبال پرونده سازی و تخریب‌اند؟

از پی این مطلب قارچ مزبور بنده را «یکی از سرحلقه‌های وبلاگ نویسان حامی احمدی‌نژاد» نامیده است [نخندید برادران! خواهرم قهقهه‌ات را! عین واقع را نقل کرده‌ام]. خودمانیم اما، بنده چه آدم مهمی هستم و خودم خبر ندارم! اگر زدو‌تر خبردار می‌شدم شاید خودآگاهی باعث می‌شد خط دهی بهتری بر وبلاگ‌های احمدی نژادی می‌داشتم! در آنصورت شاید بعضی‌ها خیلی بیشتر نگران اخلاق و ارزش‌ها می‌شدند، احتمالا حجم پرونده‌های دادسرای فرهنگ و رسانه هم از میزان فعلی بسیار بیشتر می‌بود. اما شکر خدا بنده سر حلقه هیچ طیف و جریانی نیستم.

می‌گویند: «حمله جریان مدعی بصیرت به شهید مطهری به دلیل دفاع وی از آزادی بیان در حالی صورت می‌گیرد که چندی پیش علیرضا پناهیان از تئوریسین‌های این جریان، آزادی بیان را یک مرام صهیونیستی ارزیابی کرده بود» بعله! یعنی بندۀ دانشطلب از سرحلقه‌های جریانی هستم که پناهیان از تئوریسین‌هایش است؟ احسنت، خیلی هم عالی! [افراد بخندند! اینجا را هر چقدر بخندید کم خندیده‌اید]. حالا این تئوری‌های پناهیان چه چیزهایی هست؟ کاش حداقل یکی دو تا از کتاب‌های تئوریک استاد پناهیان را هم معرفی می‌کردند که ما هم بی‌خبر نباشیم.

قارچ مزبور در ادامه یک حرف زیبا می‌زند: «در نظریات شهید مطهری و شهید بهشتی دو نظریه‌پرداز شاخص انقلاب اسلامی، بیشترین اهمیت به آزادی به ویژه آزادی بیان داده شده است» غیر از بحث آزادی بیان، یک اشکالی به ذهن ما خطور می‌کند که، رومان به دیفال، فقط از خودمان می‌پرسیم؛ بهشتی مگر نظریه‌پرداز بود؟! تا حالا فکر می‌کردیم بهشتی نه نظریه‌پرداز، که اساسا آدم اجرایی، و مدیر تشکیلاتی بوده، و خیلی هم قوی عمل می‌کرد. فکر می‌کردیم اهمیت او در همین توان تشکیلاتی و مدیریتی بوده، اما حالا می‌شنویم نظریه‌پرداز هم بوده است! [اصولا هر کس مشهور است نظریه‌پرداز  هم هست؟]

نظر پرونده سازان درباره مطهری این است که: «انتقاد وی از برخی آثار دکتر شریعتی، ارائه تفکرات مارکسیستی در قالب و با ادبیات اسلامی بود» اما باز یک سوالات تخریب گرایانه و بصیرت آلودی به ذهن ما خطور می‌کند؛ حرفهای مطهری «نقد» بود؟ یا چون غلط بودن حرفهای التقاطی را فرض گرفته بود راجع به «جلوگیری از آزادی بیان» امثال شریعتی صحبت می‌کرد؟ به نظر ما که گزینه دوم صحیح است. یعنی دعوا اصلا بر سر نقد و مخالفت نبوده، «اون که هِچ!»، محل نزاع با وضوح جالبی بر سر این بوده که جلوی آزادی بیان چه کسانی گرفته شود. [یعنی فقط پناهیان مخالف آزادی «مطلق» بیان نیست]

حالا اگر نقد و آزادی بیان از نظر قارچ‌ها اینقدر خوب است چطور از پیش خودشان مصادره به مطلوب می‌کنند که نقد مواضع سیاسی استاد مطهری: «در حالی است که امام خمینی(ره) آثار استاد مطهری را بدون استثنا خوب و رهبر انقلاب آثار ایشان را مبانی فکری نظام جمهوری اسلامی دانسته‌اند»؟ یعنی چون آثار استاد مطهری بدون استثنا خوب و مبناساز هستند پس نقد ایشان ممنوع است؟ یا کسی حق ندارد با مواضع سیاسی ایشان مخالفت کند؟ پس آزادی بیان که آنقدر مهم بود چه می‌شود؟ نکند آزادی بیان در این حد دیگر صهیونیستی و ممنوع است؟

تتمه: به مورد قبلی پرونده سازی از همین تیم قارچی در سایت قبلیشان، که شکل بسیار آشکاری هم داشت، در اینجا اشاره کرده‌ام | بله! شأن ما این نیست که اساسا با قارچ‌ها سر و کاری پیدا کنیم، اما آن‌ها گیرهای تابلویی به ما می‌دهند، شاید برای از گیجی درآمدن بعضی‌ها هم بد نباشد | با این تصورات درباره آزادی بیان و نوع برخورد‌ها، آیا معلوم می‌شود که عامل شکوفایی فکری و فرهنگیمان در کجا‌ها نهفته است؟ | فضای سیاسی اینترنت به شدت آلوده شده، قارچ‌ها می‌خواهند اینترنت شبیه میدان جنگ باشد، آنهم یکطرفه! بزنند، اما نخورند.

علی مطهری بعضی تناقض‌ها را از پدرش ارث برده است

تعجب می‌کنم وقتی علی مطهری تناقض‌هایی از خودش نشان می‌دهد بعضی‌ها به او می‌گویند «فرزند ناخلف»! در صورتیکه شبیه این مواضع سیاسی را می‌تواند در خود استاد مطهری هم دید. هر چند تقدیس رفتگان در فرهنگ ما عادت شده و نقد صریح هم از نظر عده‌ای بی‌ادبی و جسارت است، اما بعضی واقعیت‌ها را هم نباید و نمی‌توان پنهان کرد.

علی مطهری بعضی تناقض‌ها را اتفاقا از پدرش ارث برده است؛ خود مطهری از یک طرف از آزادی نزدیک به مطلق مارکسیست‌ها در تبیین تفکرات الحادیشان دفاع می‌کرد، و از یک طرف طوری از خطر شریعتی می‌گفت که گویی حتما باید با او مقابله شود، در صورتی که شریعتی حداکثر تفکر التقاطی داشت، و به جای خودش مسلمان دوآتشه‌ای بود.

چپ‌های مغرض می‌گویند آخر ماجرا این بود که شریعتی گوی رقابت را در جمع کردن طرفدار و پامنبری از مطهری ربوده بود، و به نظر موجه‌تر دیگران خطر افکار شریعتی کاملا واقعی و نگرانی مطهری هم هوشمندانه و دغدغه‌مندانه بوده است. منتها آن حرف اول از آزادی مارکسیست‌ها (حتی در حد تبیین اندیشه) به شدت تخیّلی و بی‌مبنا است.

توجیه هم نمی‌شود کرد که ادعای آزادی مارکسیست‌ها مرز سیاسی و عمومی دارد، چون تبیین یا مردود و متروک است، و یا موثر. و با کمی دقت هم معلوم می‌شود که هر «تبیین موثر»ی سیاسی است، و نمی‌تواند خالی از وجه تبلیغی باشد. محل تبیین هم اگر دانشگاه باشد که اساسا لانه سیاست است و قابل طفره به محیط علمی محض نیست.

آقای علی مطهری هم اگر نوبت خودش باشد تا آزادی نقد خدا هم پیش می‌رود. وقتِ سخنرانی در دانشگاه و حرف زدن از باید و نبایدهای آزادی بیان چنان فضای باز و وسیعی ترسیم می‌کند که بیا و ببین! اما از آنطرف در برابر حرف‌های رقبای سیاسی، یا حتی کسانی که از آن‌ها خوشش نمی‌آید، چنان حدود تنگ و خفه‌ای دارد که نگو و نپرس!

تصور کنید مثلا آدمی که اسمش «م» باشد حرفهایی بازنگرانه ولی بسیار کمتر از «جواز آزادی بیان تا مرز انکار خدا از روی تفکر» بزند. آنوقت واکنش امثال علی مطهری چه خواهد بود؟ تحمل می‌کنند و حرف زدن را حق او می‌دانند؟ یا فورا حاضر می‌شوند تا با هر روش (زبانی و سیاسی) مخالفشان را محکوم و خطرناک جلوه بدهند، و عاقبت حذف‌اش کنند؟

تتمه: نیازی به تکرار لطیفه خنک ارسطو و افلاطون و دوستداری حقیقت ندیدم |‌‌‌ همان خطری که مطهری نگرانش بود عاقبت باعث جانش هم شد؛ چپ‌های مسلمان (مجاهدین خلق و فرقان و…) وامدار شریعتی بودند، یا دستکم استفاده آشکاری از او داشتند، همه هم بی‌مبنا، احساسی و حکم کننده.