دیپلماسی عمومی از کانال الف، و دفاعیات محکوم شده

با حساسیت‌های موجود پهن کردن قالی مجانی برای «دیپلماسی عمومی» آمریکایی‌ها کاری است که از هر شخص و قدرتی بر نمی‌آید. گمان می‌کنم خود آمریکایی‌ها هم تنها یک بار در دانشگاه کلمبیا ـ آنهم با مقدمه فحاشی و زمینه سازی برای هو کردن رئیس جمهور ـ چنین ریسکی انجام داده‌اند (و نتیجه‌‌ همان شد که هنوز بر سرش اختلاف است!). شاید اهالی کاخ سفید هم ترجیح می‌دهند مقامات ایرانی بدون واسطه با مردمشان گفتگو نکنند، و گزینه بهتر‌‌ همان است که رسانه‌های اصلی و مجری‌های حرفه‌ای مقام مخالف را در موقعیت بازجویی (مصاحبه) قرار بدهند.

حتی اگر آمریکایی‌ها هم آمادگی چنین ریسکی را داشته باشند باز می‌توان این سوال را پرسید که؛ اگر یکی از سایت‌های طرفدار یا وابسته به دولت به یک مقامِ رسانه ایِ آمریکایی تریبون مستقیم می‌داد و دلال رابطه آن‌ها با مخاطبانش می‌شد، سایت‌هایی مثل «الف» چه واکنشی از خودشان نشان می‌دادند؟ جوابی که به بیشتر اذهان خطور می‌کند روشن است؛ تقریبا امکان ندارد از چنین فرصتی برای محکوم کردن و قراردادن دولت در موضع ضعف و طلب پاسخ، یا حتی مطرح کردن استعفا و محاکمه به بهانه نفوذ جریان انحرافی و توطئه اجنه و… صرف نظر کنند.

حال اگر سایت شما چنین می‌کرد و بدون فیلترینگ و احضار و بازداشت کارمندانتان، تنها متحمل حذف مطلب می‌شد چطور با انتقادات مواجه می‌شدید؟ اگر به حد کافی زرنگ می‌بودید لابد سعی می‌کردید فرار به جلو کنید. یعنی اولا؛ با محکوم کردن توصیه به حذف و اصرار به غلط بودن آن اشتباه خودتان را بپوشانید، و ثانیا با مصرف بیش از اندازه تعهد به قانون و پافشاری بر اینکه با اختیار خودتان مطلب را حذف کرده‌اید اعتبار اضافه‌ای هم دشت کنید. مثلا؛ ما تشخیص دادیم آن‌ها از موضع قانونی توصیه می‌کنند، بنابراین مطلبی را که به آن «افتخار» می‌کنیم با «افتخار» حذف کردیم.

اما اگر بخواهید زیادی کارتان را موجه جلوه بدهید ممکن است از آنطرف بام بیافتید و روی شعور مخاطبان خودتان هم پا بگذارید. مثلا: «از بین سؤالات کاربران ۳۰ سؤال حساب شده انتخاب کردیم و سؤالات هم طوری طراحی شده بود که او هر طور که جواب می‌داد، در هچل بود»!! یا با ادعاهایی که مستند و ملاکش معلوم نیست قاطعانه به خودتان ببالید: «من به این کار سایت الف افتخار می‌کنم چرا که توانستیم دشمن را از زبان خودش محکوم کنیم» که ممکن است اثر معکوس هم داشته باشد. هر چه نباشد، تفاوت گفتگو (یا کسب پاسخ) با چیزهای دیگر بسیار است.

 «من به مسئولین الف گفتم هر موقع که به شما در این مورد چیزی گفتند، با من تماس بگیرید؛ بعد از تماس، من بررسی کردم و دیدم این کمیته از موضع قانون حرف زده و به همین دلیل گفتم که مطلب را بردارید»، «من به دبیر شورای عالی امنیت ملی هم نامه نوشتم و گفتم که تصمیم این کمیته اشتباه بود و این مطلب باید منتشر شود»، «به نظر من تصمیم کمیته ذیربط تصمیم غلطی بود و از موضع قانونی حق با آن‌ها بود و من با وجودی که تصمیم کمیته مذکور را اشتباه می‌دانستم و می‌دانم ولی تسلیم قانون شدم». این‌ها جملاتی است که می‌توانید در دفاع از خودتان به کار ببرید.

اما؛ اگر رقیب شما به حکم سنگینی (فرا‌تر از حذف مطلب) محکوم شود و با ناراحتی بپذیردش، اما همفکرانش به رأی دادگاه انتقاد کنند چه واکنشی نشان می‌دهید؟ بد‌ترین حالتی که می‌توانید عقیده به نادرستی حکمی را لجن مال کنید چیست؟ مثلا؛ می‌توانید به قلم فردی به نام کوشکی نوشته تندی را منتشر و با شگردی قدیمی اول مخالف را در مقابل امام و رهبری قرار بدهید، و سپس انتقاد به نحوه اجرای قانون را «ایستادن جلوی قانون»، «تضعیف قوه قضائیه»، «جر زنی در برابر قانون» و حتی «سنگر گرفتن پشت خون پدر» و … توصیف کنید. (آنقدر که صدای کاربران خودتان را هم دربیاورد).

9 فکر می‌کنند “دیپلماسی عمومی از کانال الف، و دفاعیات محکوم شده”

  1. بسمه تعالی
    نکاتی درباره برنامه سوال و جواب از سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در سایت الف:
    آلن ایر، دیپلمات آمریکایی که زبان فارسی یادگرفته از حدود یکسال پیش با حضور فعال در فضای وب و سایتهای فارسی ضدنظام، رجز می خواهد که سوالات مردم و خبرنگاران ایرانی را پاسخ می دهم؛ در فضای مجازی جلب توجه کرده و برنامه پرطمطراق وی با عنوان “از آلن بپرسید”، طرفدارانی پیدا کرده است. سوالاتی که وی از قول مردم ایران منتشر می کند اغلب درباره شرایط پناهندگی، دریافت ویزا و… است که به نظر می رسد در جهت یک حمله روانی در جنگ نرم آمریکا علیه جمهوری اسلامی طراحی و منتشر می شوند.
    علاوه بر این، اواخر سال گذشته آلن ایر در فضای مجازی برنامه ای موسوم به «گفتگوی زنده با خبرنگاران ایرانی» ترتیب داد و طی آن بطور زنده و ویدویی به سوالات خبرنگارانی از صدای آمریکا، رادیوفردا و یک وبلاگ نویس نوضدانقلاب پاسخ داد. جالب آنکه در این برنامه، سخنگوی پرمدعا تنها با یک سوال چالشی درباره سیاستهای دوگانه آمریکا دربرابر ناآرامی های بحرین و سوریه روبرو شد و پاسخ اش به این سوال نه تنها قانع کننده نبود، بلکه اعتراض وبلاگ نویس ضدانقلاب(امیدمعماریان) را برانگیخت…
    برای رسوا کردن ژست پاسخگویی آلن ایر، همکاران تحریریه الف با کمک کارشناسان حوزه آمریکا، برنامه ای در چارچوب دیپلماسی عمومی و جنگ نرم و با هدف اصلی مقابله با تاثیر رجزخوانی های آلن ایر بر ذهن کاربران فضای مجازی تعریف کردند. به این شکل که آلن ایر را با سوالات چالشی و جدی مردم ایران مواجه کنیم و حق طرح سوال مجدد از پاسخهای وی به سوالات اولیه را هم برای خود محفوظ بدانیم. این کار، یک برنامه پرسش و پاسخ آفلاین بود که در آن، کاربران فضای مجازی سوال می کردند و آلن این پس از ساعاتی به سوالات منتشر شده پاسخ می داد.
    همه سوالات منتشره تحت کنترل سایت الف بود و هرچند از قبل تعدادی سوال چالشی آماده شده بود، اما طی حدود 7ساعتی که این برنامه در سایت الف به نمایش درآمد، حدود 400سوال وصول شد که قریب به اتفاق آنها حالت تهاجمی و نقد سیاستهای دولت آمریکا از 60سال پیش تا امروز بودند.
    حدود 30 سوال پس از ویرایش منتشر شد اما به دلیل حساسیت پیش آمده در روز شروع این برنامه (که تصادفا با انتشار نامه مشکوک آقای هاشمی درباره رابطه با آمریکا همزمان شد و همچنین به دلیل دستور برادران شورای عالی امنیت ملی)، این برنامه را بدون هیچ توضیحی از روی سایت الف حذف کردیم. دلیل توضیح ندادنمان هم این بود که معتقد بودیم با انتشار پاسخ های آلن ایر به 30 سوال چالشی منتشره، پیروزی بزرگی در این ضدحمله جنگ نرم نصیب جمهوری اسلامی می شود و نفس کار، از خودش دفاع خواهد کرد.
    در این مدت، آلن این به 27سوال از 30 سوال منتشره پاسخ داد و خوشبختانه پاسخهای وی به گونه ایست که حتی افراد ضدانقلاب نیز از این پاسخها قانع نمی شوند و غیر مستقیم و بدون اینکه ما شعاری بدهیم، به خوی بی منطق، قلدر مآب و مستکبر دولتمردان آمریکایی پی می برند و طبعا به آنچه خود احساس کرده و نتیجه گرفته باشند، اعتقاد محکمتری پیدا خواهند کرد.
    درباره انتقادات و سوتفاهم هایی که این برنامه نزد برخی دوستان ایجاد کرده، یادآوری3 نکته ضروریست:
    1- این برنامه در فضای مجازی اجرا شد یعنی در جایی که آلن ایر یکسال به تنهایی در میدان رجز می خواند و سعی داشت بر ذهنیت ایرانیان حاضر در فضای مجازی اثر بگذارد. اگر فراخوان این برنامه در رسانه های عمومی تر نظیر روزنامه ها یا تلویزیون و کوچه بازار انجام می شد، شاید نقد برادران وارد می بود اما برنامه الف فقط برای کاربران فضای مجازی که اغلب با آلن ایر و کارهایش آشنا هستند؛ به نمایش درآمد.
    2- برخی برادران رسانه ای در فضای مجازی تصور می کنند، تکلیفشان در جنگ نرم این است که مستقیما و هرچه تندتر به دشمن، بدوبیراه بگویند. حال آنکه هدف جنگ نرم چه از نوع تهاجمی و چه تدافعی این است که بر ذهنیت افکار عمومی خودی یادشمن بر مبنای اهداف و منافعمان اثر بگذاریم. با توجه به سن و نوع ذهنیت فعالان در فضای مجازی، چه بسا پیام مستقیم و دشنام گویی و بیان زشتی های دشمن، اثر معکوسی روی ذهنیت مخاطبان در این فضا داشته باشد. به همین دلیل، در عملیات روانی طراحی شده برای رسوا کردن آلن ایر در الف، روش کاملا غیر مستقیم استفاده شد تا متناسب با سن و ذائقه غالب کاربران فضای مجازی ایران باشد.
    3- چنانچه پاسخهای آلن ایر به 30سوال بینندگان فضای مجازی منتشر شود، پیروزی بزرگ و یکطرفه ای برای نظام در فضای مجازی ایجاد خواد شد بخصوص که می توان جوابهایی منطقی درباره پاسخ های بی منطق و مستکبرانه وی منتشر و او را هرچه بیشتر رسوا کرد. اما چنانچه به دستور شورای امنیت این پاسخ ها منتشر نشوند، آلن ایر و رسانه های ضدانقلاب، جنجال بپا خواهند کرد و وانمود می کنند پاسخ های وی آنقدر محکم و منطقی بوده که الف نتوانسته آنها را منتشر کند. در نتیجه یک بازی برده با گلهای زیاد به نفع نظام، تبدیل به یک شکست با گل به خودی از داخل نظام خواهد شد.

    1. ممنون از توجه و پاسخ مبسوط تان

      متأسفانه تمام موارد و توضیحات ذکر شده در توجیه اقدام الف بود، ممکن است برخی از آنها هم درست باشد و حتی ممکن است شخص بنده هم اساسا موافق چنین برنامه هایی ـ و حتی فراتر از اینها ـ باشم، اما اینها ربطی به مطلب حاضر ندارد و موضوع اصلی این مطلب اصلا درباره درستی و نادرستی دعوت از آن آدم نبود! مطلبی که می بینید متمرکز بر تناقض های رفتاری است و بنده هم از همان ابتدا سعی کرده ام از به کار بردن گزاره های هنجاری و ارائه نظر شخصی ام پرهیز کنم و بیشتر اوضاع را توصیف کنم.

      بنابراین، موضوع مطلب ـ همانطور که از عنوانش هم پیداست ـ تناقضاتی است که در عملکرد الف و برخورد بعضی شخصیت های سیاسی به چشم می خورد. اینها تناقضاتی است که در فضای سیاسی خاص موجود اتفاق می افتند، البته از نظر بعضی کاملا توجیه شده اند و همیشه هم با ژست حق به جانب با آن مواجه می شوند، اما واکنش هایی که در بعضی سایت های خبری ـ تحلیلی تبدیل به عادت شده وقتی وجه پنهان و کاملا سیاسی اش را از دست می دهد که موضوع نسبتا مشابهی درباره خودشان اتفاق بیافتد.

      این اوضاع یکطرفه، غیرمنصفانه و آمیخته به رقابت و حسادت متأسفانه فضای مجازی را مسموم کرده و حواشی و پیامدهای ناگواری هم برای عده ای به جود آورده، قبل از این هم به یک نمونه واضح تر پرداخته ام که امیدوارم آن را هم دیده باشید: http://daneshtalab.ir/?p=30

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *