فساد سیستمی را به اتهامات رحیمی تقلیل ندهید، «رأس امور» هم مسئول است

چندی پیش خبرگزاری مهر ـ که جهت گیری سیاسی آن مشخص است ـ مصاحبه‌ای درباره فساد اقتصادی با احمد توکلی انجام داد و آن را «صداهایی از جنس واقعی مبارزه» خواند. مصاحبه‌ای که رسانه‌های متعددی آن را با عنوان «ناگفته‌های توکلی از فساد یقه سفید‌ها» بازنشر دادند. پیش از آن نیز سخنان مشابهی تحت عنوان «نطق داغ توکلی درباره فساد سیستمی» منتشر شده بود. توکلی در مصاحبه مذکور ادعا می‌کند که درباره «فساد سیستمی و نظام‌یافته» صحبت می‌کند و در تعریف آن می‌گوید: «این نوع فساد به ‌وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن، کسانی که باید با فساد مبارزه کنند خودشان به درجاتی گرفتار فساد می‌شوند.»

اگر این تعریف از «فساد سیستمی» را هم بپذیریم اهمیت آن به اندازه ابعاد عمیق‌تر آلودگی سیستم به فساد نیست. ریشه فساد در یک سیستم در بد‌ترین وجه آن، به ضعف قوانین و نظامات (در اقتصاد ایران به خصوص در نظام بانکداری) مربوط می‌شود که فرصت پنهانکاری و سوء استفاده را فراهم می‌کند. متهم بودن کسانی که قرار است دست به مبارزه با فسادهای رخ داده بزنند در درجه دوم اهمیت قرار دارد، پس مراتب اهمیت را نباید به دلخواه تغییر داد. پس از اصلاح قوانین و نظام هاست که نوبت به اعمال نظارت و اطمینان از سلامت کارگزاران و ناظران (آنچه توکلی آن را عامل اصلی فساد سیستمی معرفی کرده) می‌رسد.

بزرگ‌ترین گناه دولت در رخداد فساد بزرگ هم اتلاف فرصت‌‌ها برای اصلاح قوانین و بازسازی نظام‌هایی است که سرمنشأ فساد هستند. تأخیر در ارائه لایحه اصلاح نظام بانکی نمونه بارز کم کاری از دولتی است که با شعار اجرای عدالت و ریشه کنی فساد بر سر کار آمد. اما آیا بار گناه تنها بر دوش دولت است؟ و هیچ گناهی متوجه نهاد قانونگذار کشور نیست؟ آیا مجلس نمی‌توانسته با تدوین طرح‌های اصلاحی یا با فشار بر دولت (برای ارائه لوایح، نه فقط برای سوال و استیضاح) باب فساد سیستمی را محدود کند؟ این کم کاری و دور بودن از دغدغه اصلاح و تدوین قوانین، خود نمی‌تواند بخشی از فساد سیستمی تعبیر شود؟

در مرحله نظارت نیز مسئولیت‌های مشخصی وجود دارد. طبق قانون اساسی مهم‌ترین قوای ناظر در کشور مجلس است، اما توکلی وقتی از مصادیق فسادِ ناظران سخن می‌گوید حتی نامی از مجلس هم نمی‌آورد، در این موارد هیچ خبری از «رأس امور» نمی‌شود! او هنگام نمونه آوردن برای «فساد سیستمی» می‌گوید: «اگر قوه‌مجریه در بازرسی برای کاهش فساد دچار اختلال، یا قوه‌قضائیه برای تعقیب قضایی فاسدان مواجه با رشوه‌خواری در برخی دادگاه‌ها باشد…» و از احتمال آلودگی نمایندگان و تأثیر آن بر گسترش فساد یادی نمی‌کند! اما آیا یک مجلس ضعیف و سیاسی کار نمی‌تواند هیچ سهمی در تقویت فساد سیستمی داشته باشد؟

نوع نگاه توکلی به مبارزه با فساد نگاهی مصداقی، مقطعی و با عطف توجه به بعضی اشخاص (در این مصاحبه، محمدرضا رحیمی و سپس رئیس جمهور) است که کاملا رنگ و بوی سیاسی دارد. مسلم است که نگاه سیاسی و حزبی، خود عامل ریشه دار شدن فساد است. وقتی مبارزه با فساد تبدیل به «ابزار سیاسی» برای کسب برتری حزبی می‌شود مبارزه از معنای اصلی‌اش منحرف شده و به چیز دیگری تبدیل می‌شود. توکلی همواره با استناد به اصطلاحات اقتصادی، تعبیرات آکادمیک را به نفع اغراض سیاسی استخدام می‌کند و اگر مهرنیوز هم آن را صدای واقعی مبارزه می‌نامد در صحت و صداقت آن قطعیتی وجود ندارد.

توکلی برای نشان دار کردن رحیمی به عنوان «نمادِ فساد» می‌گوید: «رئیس کمیته مبارزه با فساد سران سه‌قوه، معاون اول رئیس‌جمهور است و خودش در معرض اتهام! اقل اتهام اثبات شده ایشان این است که نسبت به مدرکش دروغ گفته است.» این اتهام ممکن است صحیح باشد ـ و صاحب این قلم نیز همچنان استعفا و کناره گیری رحیمی برای حضور در دادگاه را بهترین راه حلِ پیشِ پای دولت می‌داند ـ اما متهم بودن شخص رحیمی چه ارتباطی به «فساد سیستمی» دارد؟ مگر می‌توان امیدوار بود که با برکناری رحیمی و امثال او فساد سیستمی تضعیف شود یا از بین برود؟

کار نشان دار کردن افراد به استفاده از مقدسات هم می‌کشد. توکلی برای اثبات منظور واقعی‌اش به حدیثی استناد می‌کند که: «پیامبر اکرم‌ (ص) فرمودند: همه بدی‌ها را در اتاقی گرد آورده‌اند که کلید آن کذب است.» و نتیجه می‌گیرد: «اگر کسی دروغ گفت هر کار دیگری از او بر‌می‌آید» و این صریح‌ترین نوع مصادره به مطلوب است. او در ادامه پس از اشاره به رفتار امیرالمومنین (ع) درباره «عدالت در دادرسی» دوباره به قضیه رحیمی باز می‌گردد که: «الان آقای رحیمی در پرونده‌ای که دارد به ‌جای این‌که مثل هر متهم دیگری نزد بازپرس برود، می‌رود در دفتر وزیر دادگستری می‌نشیند و بازپرس خدمت ایشان می‌رود. این بد‌ترین نوع بی‌عدالتی است.»

رحیمی قطعا نقطۀ ضعف مهم و مایه خجالت دولت است، نه فقط به خاطر اتهاماتش، یا اجرا نشدن عدالت دادرسی در مورد او، بیش از همه از آن جهت که عناصر مخالف دولت بهانه‌ای پیدا کرده‌اند تا فساد سیستمی را هم به اتهامات رحیمی تقلیل بدهند. اگر فساد سیستمی به مبارزه با یک مصداق خاص (که تلاش می‌شود تا حد امکان بزرگ و خبیث جلوه داده شود) فروکاهیده شود، در حالی که وظایف اصلی فراموش می‌شوند و تلاشی همه جانبه برای مبارزه با دولت، بدون در نظر گرفتن تبعات سیاسی و اقتصادی آن، انجام می‌گیرد قطعا نمی‌توان از مبارزه سالم با فساد اقتصادی و دغدغه‌های ثبات سخن گفت.

سوال کننده نیز درباره مسئولیت مجلس چیزی نمی‌پرسد و وقتی از نقطه شروع مبارزه می‌گوید توکلی باز به یک مصداق بر می‌گردد. او پرونده اختلاس سه‌هزار میلیارد تومانی را «آغاز یک راه بزرگ نورانی» می‌نامد (بدون اینکه یادی از نور پرونده‌های خداداد و کرباسچی و جزایری کند!). توکلی قطعا متوجه نیست که نگاه موردی با نگاه سیستمی تعارض دارد و روش حمله او به اشخاص هم غیراخلاقی و معیوب است. اگر نشان دار کردن آدم‌ها روش مناسبی برای مبارزه با فساد باشد در همین پرونده نیز موارد جالبی وجود دارد؛ محسنی اژه‌ای در دوره وزارت اطلاعات درباره صلاحیت مدیر دو تابعیتی بانک ملی مرتکب کم کاری شده، اما آیا توکلی حاضر است همانطور که درباره رحیمی و دولت سخن می‌گوید درباره اژه‌ای و قوه قضائیه هم سخن بگوید؟

او ادعا می‌کند: «من به خط‌ قرمزی قائل نیستم» اما وقتی تنها به طرف دولت توجه می‌کند عملا جناح برای او خط قرمز است. در پرونده فساد اتهاماتی هم نسبت به بعضی نمایندگان مجلس مطرح شد که توکلی هرگز درباره آن‌ها با‌ صراحتی که درباره رحیمی مصاحبه می‌کند سخن نمی‌گوید. همینطور درباره تأخیر فاز سازمان بازرسی از فسادی به آن ابعاد، یا درباره بانک صادرات. توکلی هیچ جا به زبانی که درباره دولت سخن می‌گوید درباره دیگران حرف نمی‌زند، او تا آنجا پیش می‌رود که رئیس جمهور را متهم به سوگندشکنی می‌کند. اما‌ به‌‌ همان قِسمی می‌توان اجزای دولت را نشان دار کرد که اجزای دیگر نهاد‌های مسئول را (که خارج از مدیریت دولت قرار دارند).

حقیقت اینست که عناصر بیش فعال رسانه‌ای تمام نیرویشان را برای استفاده سیاسی از فساد به کار گرفتند. «سقوط دولت» آرزویی است که آن‌ها در سر می‌پرورانند و برای رسیدن به آن به هر بهانه‌ای متوسل می‌شوند، آن‌ها دولت را عین فساد و مبارزه با دولت را مبارزه با فساد می‌دانند. این ولع گاهی نشانه‌های آشکار هم پیدا می‌کند. وقتی اخبار تحریم و ممنوعیت معاملات فلزات گرانب‌ها منتشر شد و با دخالت عواملی بازار سکه و ارز بهم ریخت توکلی مثل همیشه شتابزده به میدان آمد و با استفاده از ادبیات «خیانت» یا «عدم کفایت» خواستار انجام وظیفه مجلس و قوه قضائیه درباره دولت شد! پیداست که گوینده این سخنان به دنبال هدف خاصی است و پنهان کردن خواسته‌اش در لابه لای عملیات رسانه‌ای عاری از صداقت است.

در مذمت روش نشان دار کردن نیز همین بس که نشان دار کردن امثال توکلی هم چندان دشوار نیست. در جریان افتضاح حقوق مادام العمر که اجماعی در مخالفت با آن شکل گرفت توکلی ساز مخالف زد و در صدد توجیه قانونی که در مجلس هفتم تصویب شده بود با حذف ماده مخالفت نمود. اگر هم به روش خود او بخواهیم درباره دروغ صحبت کنیم او اولین کسی است که ستادش در جریان تبلیغات انتخاباتی (سال ۸۰) از «نمایش» برای تحریک احساسات مردم استفاده کرد، بنابراین وقتی زیر دست او دروغی به این بزرگی برای رسیدن به قدرت رخ می‌دهد پس با منطق خود او باب هر کاری برای او و اطرافیانش باز است. (نگاه گذرایی به سایت الف هم شواهد خوبی در اینباره به دست می‌دهد).

فاطمه آلیا نیز اولین بار از عتاب شدید رهبری نسبت به هوچیگری در مجلس و روش دشمنانه و کینه توزانه شخص احمد توکلی اینگونه خبر داد: «برخورد با یک مقام دو جور است، یک، اعتراض دارید، مستدل صحبت کنید و به دور از تهمت و جنجال. علاج جویانه وارد میدان شوید. دوم، یک جور کینه ورزانه و دشمنانه است. دنبال ناخن زدن هستند. آقای توکلی! وقتی عامل استیضاح وزیر خارجه برطرف شد، آقای توکلی برخورد کینه ورزانه است، برخورد شما از نوع دوم است. من شما را فرد متدین می‌دانم. من کسی نیستم، اما این شأن شما نیست، جدا معترض هستم، بساط هوچیگری را جمع کنید، مجلس جای هوچیگری نیست.»

در مجموع نیز توکلی از پایگاه مجلسی سخن می‌گوید که با کارنامه‌ای ضعیف اتهامات سنگینی را متوجه خود کرده است؛ مجلسی که با وام صدمیلیونی شروع به کار می‌کند، که به تقاضای شخصی یک نماینده برای ادامه ارتزاق از تألیفات پدرش رأی می‌دهد، که بزرگ‌ترین دزدی تاریخ انقلاب (وقف اموال دانشگاه آزاد) را تأیید می‌کند، که دغدغه‌اش حقوق مادام العمر خودشان است، که تا می‌تواند از طرح نظارت (پیشنهاد رهبری) می‌گریزد، و قس علی هذا؛ آیا چنین مجلسی بنیه‌ای برای عدالتخواهی دارد؟ و در فساد سیستمی بی‌تقصیر است؟ و آیا امثال توکلی گمان می‌کنند مردم برای مبارزه به فساد امیدی به یقه سفیدان مجلس، یا زنجیره سایت‌های طرفدار سقوط دولت بسته‌اند؟

21 فکر می‌کنند “فساد سیستمی را به اتهامات رحیمی تقلیل ندهید، «رأس امور» هم مسئول است”

  1. داش مجتبی! یکی از مولفه های شخصیتی توکلی، “گارد انصاف” وی است که باعث شده حتی مخالفان مشی سیاسی اش هم او را فردی عادل و موجه بدانند.
    اما نکته این جاست که این “انصاف ورزی و دفاع از مخالف” توکلی، کبریت بی خطر است و در جاهای حساس و استراتژیک، مفقود است.
    کاری با نیت حسن و یا سو توکلی از اتخاذ این رویکرد ندارم اما روش خوبی در عالم سیاست است: در جاهایی از کارهای مخالفانت تقدیر کنی و حتی هم حزبی هایت را در جاهایی مورد شماتت قرار دهی، با این کار، نفوذ و اعتبار کسب می کنی ولی سربزنگاه، زهر خود را می ریزی و مخالفان استراتژیکت را نیست و نابود می کنی 

    1. این گارد انصاف را خوب توضیح دادی و قبلا هم در مورد دیگران ـ شبیه مهاجرانی که حرفهایی درباره رهبر انقلاب زده بود تا برای خودش وجهه انصاف بخرد ـ به طور مشخص دیده شده بود. کلا می شود یکی از مولفه های اخلاقگرایی ـ به معنای فاسدش ـ را استفاده از همین گارد انصاف دانست.

  2. راستی سخنرانی بی سابقه و سانسور شده احمدی نژاد در یکصدمین سفر استانی در مشهد را از دست ندهید! از خود سایت “پرزیدنت دات آی آر” بخوانید که کلمه کلمه اش، حرف داره!

  3. من از شما تعجب ميكنم در انجايي كه گفتيد:(بزرگ‌ترین گناه دولت در رخداد فساد بزرگ هم اتلاف فرصت‌‌ها برای اصلاح قوانین و بازسازی نظام‌هایی است که سرمنشأ فساد هستند. تأخیر در ارائه لایحه اصلاح نظام بانکی نمونه بارز کم کاری از دولتی است که با شعار اجرای عدالت و ریشه کنی فساد بر سر کار آمد)
    يعني به نظر شما دولت كم كار كرده!!!سنگ اندازي ها و مخالفت هاي مجلسيان را در برابر گام اول از اصلاحات هفت گانه دولت رو نديدي؟؟؟ كه اين دولت رو به كم كاري متهم ميكني!!!!!!!!!
    اگر اين دولت رو كم كار بدوني پس دولت هاي قبلي كم از صهيونيست ها نبايد بدوني!!!!

    1. بنده قضاوت کلی نکرده ام و مورد کم کاری دولت (ارائه لایحه اصلاح نظام بانکی) را صراحتا ذکر کرده ام و فکر می کنم خود رئیس جمهور هم به تأخیر در اصلاح نظام بانکداری اشاره کرده و البته آن را به عوامل بیرونی هم ربط داده است. این عوامل اگر هم وجود داشته اند دولت باید با تمام قوا ـ به دلیل اهمیت مسئله ـ آنها را کنار می زد. و حالا که موفق نشده هیچ بهانه ای پذیرفتنی نیست، به هیچ دلیل و توجیهی نباید زمینه ای وجود داشته باشد تا فسادی به این بزرگی رخ بدهد که کارایی و آبروی نظام را بین مردم به خطر نزول بیاندازد.

      ـــــ
      احمدی نژاد در جشنواره شهید رجایی (آبان ماه 90) گفت: اگر افرادی که مخالف اصلاح این سیستم بودند از خواب بیدار شوند و سیستم بانکی اصلاح شود، با طراحی ضوابط در سیستم‌ها و شبکه این امکان به وجود خواهد آمد تا به صورت خودکار جلوی بسیاری از موارد و تخلفات گرفته شده و مطمئن باشید که مسئولین امر می‌توانند تمامی ورودی و خروجی‌های سیستم بانکی را حتی در حد دفاتر و شعبات بانک‌ها کنترل کنند و دیگر شاهد اتفاقاتی از قبیل تخلف بانکی اخیر نخواهیم بود… نظام بانکی کشور ایراداتی دارد و اصلاح آن مطالبه جدی دولت است اما همه باید این خواسته را مطالبه کنند تا عدالت در نظام بانکی محقق شود؛ البته عدالت باید در همه جا اقامه شود.

      رئیس جمهور در دی ماه هم در پنجاه و یکمین مجمع سالیانه بانک مرکزی از تلاش برای آغاز اصلاح نظام بانکی تا پایان سال 90 خبر داد
      http://www.dolat.ir/NSite/FullStory/News/?Serv=0&Id=210107

      وقتی هم که رئیس جمهور برای تقدیم لایحه بودجه 91 به مجلس رفت گفت که لایحه اصلاح نظام مالیاتی و بانکی به زودی برای ارائه به مجلس آماده می شود
      ـــــ
      انتظار از این دولت این بود که نظام های بانکی و گمرکی و مالیاتی خیلی زودتر از اینها و در همان دور اول ریاست جمهوری به طور کامل اصلاح شوند، نه اینکه بعد از آشکار شدن فسادی به این ابعاد در سالهای پایانی دولت یاد اصلاح قوانین بیافتند.

  4. به نظر تو اين همه درگيري طي اين سالهاي رياست دكتر چي بود؟؟؟جز جلوگيري از اصلاحات دكتر !!!حالا تو هي بگو كم كاري كرده،دولتي كه لايحه بودجه اش رو تبديل به مصوبه !!!مجلس ميكنن به نظرت كم كاري كرده؟

    1. حرف بنده روشن است، موضوع اصلاح نظام بانکی بیش از حد مهم است و دولت باید از همان سال اول نسبت به این موضوع حساسیت نشان می داد و پیگیری می کرد، اما حالا بعد از رخداد فساد بزرگ کاری را که قبلا انجام نداده حالا دارد انجام می دهد، مال همین امروز است:

      خبر احمدی نژاد از آغاز اصلاح نظام بانکی و مالیاتی
      http://alef.ir/vdcjyievxuqeiaz.fsfu.html?155704

      پس منظور بنده از کم کاری مشخص است، اینکه دیگران هم سنگ جلوی پای دولت می اندازند “مسلم” است و اصلا احتیاجی به بحث ندارد، بحث انتظارات ما از دولت است، که در آن حدی که انتظار داشتیم برآورده نشده، و همین می شود زمینه رخ دادن فسادهایی به آن بزرگی و ضایع شدن وجهه دولت در مبارزه با فساد و حتی مورد سوال واقع شدن کارآیی نظام در برخورد با این موضوع.

      مشخص است که اینجا بحث به هیچ وجه طرف گیری به نفع دولت یا به سود مخالفان دولت نیست.

      1. به نظر شما چرا الان دولت ميتونه اصلاحات بانك رو آغاز كنه!!!جز اينكه 6 سال دكتر فرياد زد كه آقا بانكها مشكل دارن و همه اركان نظام!!!تلاش كردن كه اختياراتش رو كم كنن حتي حق اختيار انتخاب رييس بانك مركزي رو از دولت گرفتن و هنوز تكلف آن قانون در مجمع مشخص نيست و به طور ناقص قانون ابلاغ شده!!! بله حالا كه آبروريزي شده همه تقصيرها رو مي اندازن گردن دولت و دولت هم شايد بتونه اصلاحاتي رو انجام بده با اين قوانيني كه دست و پاي دولت رو بسته حالا هي حرف خودت رو بزن به قول دكتر دست و پاي آدم رو بسته اند و انداختن داخل دريا حالا ميگن شنا كن!!!!

        1. مخلص کلام؛ دولت از اول شعار چیزهایی رو داد که نسبت به همه اش حساسیت نشون نداد، حالا که به خاطر کم کاری تو موارد کلی و صرف نیرو تو موارد جزئی تر افتضاحی مثل فساد بانکی رخ داده تازه عزمش رو جزم کرده که اون کمبودها رو هم جبران کنه، ممکنه دیگران هم مقصر بوده باشن و سنگ هایی انداخته باشن، ولی دولت اگه الان می تونه سنگ ها رو برداره همون سالهای اول هم می تونست این کار رو انجام بده، دولت از همون اول طبق شعار خودش دست های فاسد رو باید قطع می کرد، والا مردم بیکار نبودن به کسی رأی بدن که نتونه مشکلات بزرگ رو تغییر بده.

          1. مخلص كلامياخودت رو به ندونستن ميزني يا اينكه نمي خواهي قبول كني سرتاپاي نظام سر همين اصلاحات با دكتر مشكل دارن!!!اگه بخواهي اينجوري حساب كني پس چون حضرت علي (ع) هم نتونست خيلي از بدعت ها رو درست كنه پس كارش فايده اي نداشته!!! خدا وكيلي اين حرفت كه ميگي چون الان ميتونه پس سال اول هم ميتونست رو واقعا قبول داري؟؟؟؟

          2. اگر بگیم سر تا پای نظام با همین اصلاحات مشکل دارند این سوال همچنان باقی می ماند که دولت چرا الان می تواند این اصلاحات را پیگیری کند؟ و چرا قبلا پیگیری نمی کرده؟ (اگر شما مدرکی از پیگیری ناموفق دولت در سالهای گذشته دارید لطفا ارائه کنید) جواب این سوال مهم را نباید با کلی بافی و ارجاع به مقاومت های مبهم داد، اگر قرار است از مقاومت ها هم حرف زده شود باید علنا گفته شود که چه کسانی یا چه نهادهایی و به چه علت در برابر اصلاح نظامات بانکی و گمرکی و … مقاومت کرده اند، بالاخره شفافیت یک قسمتی از مبارزه با فساد است و بخش بزرگی از مطالبه و انگیزه مردم هم برای رأی دادن به این دولت همین است.

            لطفا با مقدسات مقایسه نکنید! حضرت امیر (علیه السلام) از همان ابتدا و با قدرت خواسته هایش را پیگیری کرد، بعضی هایش نتیجه داد، بعضی هایش هم نداد، اما ایشان از همان اول طی کرده بود که با کسی تعارف ندارد و همه هم می دانستند که از افتادن به اختلاف و جنگ در راه حق هم هراسی ندارند. کسی که برای حفظ فساد مقاومت می کرد اگر صحابی و اهل بدر هم می بود از سر راه برداشته می شد.

  5. مي دوني چرا دولت الان ميتونه اصلاحات رو شروع!!!(تازه شروع)كنه چون همه تقصيرهارو انداختن گردن دولت!!!
    مبهم گفتن،كلي بافي،مقاومت هاي مبهم!!!تعجب ميكنم خيال كردي ميذارن به صورت علني دولت بياد بگه كه پشت پرده سلطان شكر يا واردات چادر مشكي يا بزرگترين قاچاقي يا…كيه؟؟؟ خودت رو به سادگي زدي؟؟؟
    وقتي همه اختيارات رو از طرف ميگيرن و از همه طرف زير حملات قرارش ميدن انوقت تازه مثل شمايي طلبكار هم ميشه كه بله چرا اينكارو نكردي!!!
    خوشم مياد حرف از شفافيت ميزني؟؟؟
    در مورد مقدسات من از شما عذر ميخواهم !!!!

  6. مومن به خدا معاويه شرف دارد به كسي كه در كيميسون تلفيق حكم مي دهد:” بايد با قطع يارانه , قيمت ها را بالا ببريم ” و در بيرون فرياد “واگراني!! “سر ميدهد .در كدام قاموس تمام جهت هاي حركت يك انسان را محدود مي كنند و بعد از او انتظار دو سرعت دارند؟ در قاموس شما؟
    برگرفته از:
    http://shahlayee1.blogfa.com/post/10
    البته من نميگم كه اين مطالب به شما هم مي خوره.منظورم اينه كه در راستاي بحث مون اين مطلبهم خوندنش قشنگه

    1. بنده که کم به اخلاقگرایان و مدعیان اخلاق نزده ام؛ همین چندتای اخیرش در دسترس هست؛ در مذمت آن قشر ایراد گیر، تکه پران، و عقل کل، یا مصرف اخلاق و ادب در سیاست ایرانی؛ فقط لحن احمدی نژاد بد است؟، و یا دیپلماسی عمومی از کانال الف، و دفاعیات محکوم شده و …

      اما؛ حساب بحث درباره مطالباتمان از دولت جداست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *